اللهم ارني الطلعة الرشيدة و الغرة الحميدة و اكحل ناظري بنظرة منّي اليه

پرواز آسماني است و غروب غربتي. چشمانم از تحمل انتظار سر بزيرند از اشك و دهان تشنه ام، مرثيه خوان بركه هاي فراموشي است. آن كه از ابتداي آب مي آيد، و كوزه هاي مهرباني را هديه مي كند، هنوز هم در پشت آفتاب انتظار ميسوزد و زخم سينه اش قلبها را دهان گشوده  كه تولد فرياد را زنده دارند. دلم پروانه‌ي توست. پروانه اي تشنه وصال كه در آبي دلت به پرواز درآمده. دلم هميشه حس پروانگي را در انتظارت داشته.

دلم برگ ريزان عشق را ديده است، اما بر تن درختان بهاريش لرزهاي نيفتاده است. اي آسمان! من هرگز كوچ نكرده ام.  اگر چه سيلي سرما بر من نواخته شد و آتش خشم بر جان و تن من. مي بيني كه دلم پروانه اي است كه عشقش سوختن است. باران مي داند كه در شعله ها جان ميگيرد و حس پروانگي را اينگونه آموخته است.

دلم هنوز كه هنوز است، صبح جمعه كه ميشود ندبه نمي خواند، ندبه مي كند در حسرت دوباره ديدار. جمعه كه از راه مي رسد انگار تمامي گلها بي تاب مي شوند و آسمان صبح جمعه براي طلوع، بيتابي مي كند. وقتي زمزمه دعا به آسمان مي رسد، سخت است براي من تحمل ديگران و نديدن تو و دشوار است نشنيدن صداي تو حتي به نجوايي آرام. صبح جمعه كه مي رسد اشك شوق بر سيماي دلم جاري مي شود. مي دانم كه تو مي داني، چون در ميان هايي تو ما را دوست داري.

مي گويند تو دوري تا از ديدار تو محروممان كنند مي گويند تو دست نيافتي هستي تا از اميد ديدارت دست بكشيم، مي گويند انتظار طولاني نشانه نيامدن است، تا باورمان به آمدنت را از ما بگيرند. اما تو ميايي!!

آنها كه هنوز اسبهاي انتظار را تا دروازه دل به استقبال تو مي برند،افسانه نيستند، منتظراني اميدوارند…… پس تو مي آيي: اي تفسير وصال.

                                                                                      فاطمه ستاری