تلاوت آيات قرآن كريم، مانندِ تمامي عبادات اسلامي داراي آدابي ويژه مي باشد . آداب تلاوت قرآن شامل آداب ظاهري و آداب باطني است كه به طور مختصر به بيان برخي از آداب ظاهري قرآن مي پردازيم .

ادب اول: حالت قاري

قرائت كننده قرآن بايستي با وضو باشد و نبز شايسته است كه رو به قبله باشد و سر خود را پايين بيندازد ، چهار زانو بنشيند و به جايي تكيه نكند و نشستن او با چهره متكبران نباشد ؛ اگر چه تنها نشسته باشد چنين انگارد كه در برابر استاد خويش قرار دارد . اگر كسي قرآن را بدون وضو و در حال خوابيده و در رختخواب هم بخواند فضيلت دارد اما فضيلت آن كمتر است .

ادب دوم: مقدار قرائت

ازامام صادق (ع) روايت است كه فرمودند: «القُرآنُ عَهدَ الله اِلي خَلقِه فَقَد يَنبَغي لِلمَرءِ المُسلِمِ اَن يَنظُر في عَهدِه و أَن يَقرأَ في كُلِ يَومٍ خَمسِينَ آيَةً» يعني قرآن كريم، پيمان خداوند با مردم است و سزاوار چنان است كه هر فرد مسلمان در پيمانش بنگرد و از آن روزي پنجاه آيه بخواند .

همچنين در  روايات پيامبر اكرم و ائمه معصومين ( عليهم السلام ) از قرائتي كه مقدارش بسيار و تفقه و تدبر در آن كم باشد نهي گرديده است .

ادب سوم: نحوه قرائت

مستحب است كه قرآن به ترتيل يعني آهسته و هموار خوانده شود زيرا مقصود از قرائت ، تفكر است و ترتيل به تفكر كمك مي كند. ام سلمه در وصف قرائت پيامبر(ص) مي گويد: « آن حضرت قرآن را آهسته، هموار و حرف حرف مي خواندند.»

امام صادق (ع) فرموده است:« قرآن را فصيح و صحيح و با لحن عربي بخوانيد ، زيرا قرآن عربي است. » و در قرآن نيز مي خوانيم كه : وَرَتِّلِ القُرآنَ تَرتِيلاً » و ترتيل، رعايت وقف ها و روشن ادا كردن حروف است.

از امير المؤمنين در معناي ترتيل چنين نقل شده است:« آن را روشن و هموار بخوان و مانند شعر تند مخوان و چون دانه هاي ريگ از  هم پراكنده نكن و دلهاي سخت را با تلاوت نرم كن و نبايستي همت شما رسيدن به آخر سوره باشد.»