انشاء ا..

اي تنها بهانه من براي زيستن !

چه بسيار لحظه هايي كه بي ياد تو سپري كردم. شرمنده ام آقا ! اما اكنون آمده ام تا دل را ، همه و همه دل را تقديم تو كنم ، مگو كه دير شده ، مپرس كه تا بحال كجا بوده ام  كه به خدا رسم مهرباني تو چنين نيست.

ماجده اماني

اي تنها بهانه من براي زيستن ! 

و اي كسيكه شقايقهاي عاشق ، شكوفايي خود را وامدار وجود نازنين تو هستند. هر صبح كه با نواي دلنشين اذان بر سر سجاده عشق مي نشيم ، دستانم را به سوي او كه انيس دلهاي خستگان است بالا برده و عاجزانه مي خواهم كه هر چه زودتر ديدگان اشكبارم را ميزبان جمال دلرباي تو گرداند.

حكيمه صالحي 

اي تنها بهانه من براي زيستن !

كاش مي شد از كوچه باغهاي انتظار ، در اين آدينه ، شميم دلكش ظهور را حس كرد . كاش نواي ذلنشين انا المهدي را با حضور سبزت در اين ماه الهي طنين انداز مي كردي. و اي كاش غربت و دلتنگي غريبانه ما را پاياني بود به اندازه «طرفة عيناً ».

خانم صديقي

اي تنها بهانه من براي زيستن !

شقايقها در انتظار ديدنت تشنه و بي تابند و بلبلان در زير خفقان،آواز خواندن را از ياد برده اند. اي پايان عطش ، خفقان و انتظار

العجل   العجل

فاطمه باباعلي

اي تنها بهانه من براي زيستن ! 

گاه و بي گاه شوق پرواز مرا فرا مي گيرد ، اما با بالهاي شكسته چگونه ؟! پس كي مي آيي اي منجي شكسته بالان منتظر؟!!

فاطمه باباعلي

اي تنها بهانه من براي زيستن !

كافي‏است دفتر عمرم تورقي شود،تا بتْوان تمام واژه هاي آنرا در يك كلام معنا كرد؛ و آن عشق مهدي (عج) است.             

فاطمه باباعلي

اي تنها بهانه من براي زيستن !

تا به كي در فراقت گريستن ، زود بيا و شادم كن ، از اين گمراهي رهايم كن.

احمد كريمي

اي تنها بهانه من براي زيستن !

چه سخت است ديدن همگان و نديدن تو، چه دشوار است شنيدن صداي ديگران و محروم ماندن از آواي دل انگيز تو ؛ تو را به كدامين آيه شكوهمند ، به كدامين واژه سرشار از نور سوگند دهم كه مرا از لبخندت محروم نسازي. دلهاي ما منتظر  و چشمهاي ما به راه ،

در انتظار توايم مهدي جان!

زهرا آوريده

اي تنها بهانه من براي زيستن !

سالهست چشمهايم در پشت ديوار ديدن تو محبوس مانده اند ، شنيده ام كه تو بر خاك قدم مي گذاري ،‌آيا ديدگان عاشق من كمتر از خاك است؟!

بيا !‌ بيا كه وقت تو بسيار و وقت من تنگ است.

راحله فرزانه موحد

اي تنها بهانه من براي زيستن !

و اي مونس تنهايي ام! لحظه لحظة عمر را با تو و به ياد تو مي گذرانم، تا تو بيايي .                                              

فقيهه قوقئي

اي تنها بهانه من براي زيستن ! 

قلبم با تپش خود، با گفتن ذكر خدا، همواره به ياد توست وپلك چشمم هر بار كه بسته مي شود به اميد ظهور تو باز مي گردد؛و نفسم درنمي گيرد مگر با ذكر يا مهدي(عج)؛و هر بار كه اين اسم‏زيبا را صدا مي‏زنم،لبهايم مانند بازشدن غنچه شكفته مي‏شود. 

مهدي‏اكبري

اي تنها بهانه من براي زيستن !

تا كي چو خورشيد در پس ابر زيستن، عمري گذشت و ندانستم كيستي! پس كي برون مي شوم از اين نيستي !                

محسن توكلي

اي تنها بهانه من براي زيستن ! 

در اين دنياي بي رحم،آنچنان خسته وبي تابم كه پروازي ابدي را به انتظار نشسته ام.در كوچه پس كوچه هاي گذر عمر، تنها به اميد بودنت نفس

مي كشم.                                       

مرضيه قانعي

اي تنها بهانه من براي زيستن !

اي كه شمشيركج تو راست كند قامت دين را و هم عدل تو،قامت ما را،كه از هجر خميده است.                             

مصطفي دلاوري(سده)

اي تنها بهانه من براي زيستن ! 

من به يك روز سپيد، چشم دل دوخته ام، لب گلخانه نور،

          قدم سبز تو را،منتظرم.                                             

 زهرا قانعي

در این قسمت گوشه هایی از آثار دانشجویان دانشکده که در مسابقات هنری "نور" شرکت کرده اند را برای شما می آوریم که امیدواریم مورد استفاده قرار گیرد.

آدينه است و نگاههاي خسته ي شهر منتظر كسي است….

بي رنگي خورشيد، بغض آسمان، زانوان خاكي درختان، صداي گرفته ي آب و حنجره ي از كار افتاده ي چكاوكها، همه نشاني از انتظار دارند و من دوباره پر شدم از پيچك يادت.

مي خواهم باز هم از تو بنويسم، فقط از تو و براي تو، خواب من امروز و تمام ياسها، خواب مردي از قبيله ي باران را مي بينند كه در كوچه احساسشان قدم مي زند و گه گاه بر انتظار قدمش تسبيح شبنم بدست گرفته و دعا مي كنند، مي شنوي؟ ترانه ي غربت را كه از پرندگان دل شكسته سر مي دهد، مي شنوي؟ حتما نخواهي گفت كه به آمدن بهار هنوز وقت باقي است. ببين زمين براي تو، هم انتظار شده است؛ كوير اين قلب شرحه شرحه ي زمين را، گواه سخن مي گيرم. و تو اين تشنه ي خاكي را درياب و سيراب كن تا زخم هاي كهنه اش در سايه سار نگاه مهربانت التيام يابد.

ببين درختان را ! به احترام آمدنت سالهاست كه ايستاده اند، پايشان خسته است. آنان را تواني حتي براي زانو زدن نيست، گلها و برگهاي درختان حتي براي آمدنت و مهربان نگاهت دست تكان مي دهند، تا بيايي.

«ما را درياب اي اميد بخش همه ي انسانهاي ستمديده در طول تاريخ و اي تحقق بخش وعده هاي همه ي انبياء و اي حركت بخش همه ي متقيان منتظر.

اصغر هاشمي

نفر برگزیده مسابقات هنری نور – رشته قطعه ادبی (سخنی با امام زمان"عج")

محبت مردم به حسين‏بن‏على (عليه‏السّلام) ضامن حيات و بقاى اسلام است.

مقام معظم رهبری

میلاد سراسر نور کشتی نجات بشریت حضرت اباعبدا..الحسین(ع)،           امام العارفین حضرت سجاد (ع)

و مظهر ادب و مردانگی، ساقی العطاشا حضرت ابالفضل العباس(ع)

 برهمگان مبارکباد.

كهيعص، ذِكر رَحمُة رَبّك عُبدُه زَكرَیا

در تفسير برهان از اکمل الدین صدوق نقل شده که سعدبن‏عبدا..قمی محضر حضرت امام حسن عسگری (ع) رسيد، خواست مسائلی را از آن حضرت سوال کند، امام فرمود : از نور چشمم ـ مهدی (عج) ـ  بپرس. سعد گفت: از ایشان پرسيدم: یابن رسول ا.. (ص) از تأویل « كهيعص »  باخبرم فرما. ایشان فرمودند: این حروف از اخبار غیبی است که خداوند بنده اش زکریا را بر آن واقف کرد؛ سپس بر محمد (ص) حکایت فرمود؛ بدين بيان که زکریا از خداوند خواست که نامهای پنج تن را به او بياموزد، جبرئيل آمد و تعلیمش داد. زکریا هر وقت نام «محمد، علی، فاطمه و حسن»(عليهم‏السلام) را ياد می کرد غصه اش برطرف می شد ولی همینکه نام « حسین(ع) » را ياد می کرد، بغض گلویش را می فشرد و دلش می لرزید. از خداوند دلیل این امر را پرسيد؛ خداوند ماجرای کربلا را برایش شرح داد و فرمود : در « كهيعص » كاف، كربلاست؛ هاء،هلاکت و شهادت عترت رسول ا.. (ص)؛ ياء، یزید(لع) که قاتل حسین است؛ عين، عطش و صاد، صبر ايشان مي باشد.

تلاوت آيات قرآن كريم، مانندِ تمامي عبادات اسلامي داراي آدابي ويژه مي باشد . آداب تلاوت قرآن شامل آداب ظاهري و آداب باطني است كه به طور مختصر به بيان برخي از آداب ظاهري قرآن مي پردازيم .

ادب اول: حالت قاري

قرائت كننده قرآن بايستي با وضو باشد و نبز شايسته است كه رو به قبله باشد و سر خود را پايين بيندازد ، چهار زانو بنشيند و به جايي تكيه نكند و نشستن او با چهره متكبران نباشد ؛ اگر چه تنها نشسته باشد چنين انگارد كه در برابر استاد خويش قرار دارد . اگر كسي قرآن را بدون وضو و در حال خوابيده و در رختخواب هم بخواند فضيلت دارد اما فضيلت آن كمتر است .

ادب دوم: مقدار قرائت

ازامام صادق (ع) روايت است كه فرمودند: «القُرآنُ عَهدَ الله اِلي خَلقِه فَقَد يَنبَغي لِلمَرءِ المُسلِمِ اَن يَنظُر في عَهدِه و أَن يَقرأَ في كُلِ يَومٍ خَمسِينَ آيَةً» يعني قرآن كريم، پيمان خداوند با مردم است و سزاوار چنان است كه هر فرد مسلمان در پيمانش بنگرد و از آن روزي پنجاه آيه بخواند .

همچنين در  روايات پيامبر اكرم و ائمه معصومين ( عليهم السلام ) از قرائتي كه مقدارش بسيار و تفقه و تدبر در آن كم باشد نهي گرديده است .

ادب سوم: نحوه قرائت

مستحب است كه قرآن به ترتيل يعني آهسته و هموار خوانده شود زيرا مقصود از قرائت ، تفكر است و ترتيل به تفكر كمك مي كند. ام سلمه در وصف قرائت پيامبر(ص) مي گويد: « آن حضرت قرآن را آهسته، هموار و حرف حرف مي خواندند.»

امام صادق (ع) فرموده است:« قرآن را فصيح و صحيح و با لحن عربي بخوانيد ، زيرا قرآن عربي است. » و در قرآن نيز مي خوانيم كه : وَرَتِّلِ القُرآنَ تَرتِيلاً » و ترتيل، رعايت وقف ها و روشن ادا كردن حروف است.

از امير المؤمنين در معناي ترتيل چنين نقل شده است:« آن را روشن و هموار بخوان و مانند شعر تند مخوان و چون دانه هاي ريگ از  هم پراكنده نكن و دلهاي سخت را با تلاوت نرم كن و نبايستي همت شما رسيدن به آخر سوره باشد.»

ایام شهادت غمبار مادر صبر ، بی بی زینب کبری (س) بر دروستداران حضرتش تسلیت باد.

غمنامه حزین قافله سالار كربلا - حضرت زینب (س) –  کنار نعش خونین برادر در عصر عاشورا

 

.... ای محمدی كه فرشتگان آسمان بر تو درود می فرستند، این حسین است که به خون آغشته و اعضایش از هم جدا شده و این دختران تو هستند که اسير شده اند.

 به محمد مصطفی (ص) و فاطمه زهراء (س) و به حمزه سید الشهداء (ع) شِكوِه می کنم.

ای محمد(ص)دخترانت اسيرند و فرزندانت، باد صبا خاک بر پيكرشان می پاشد.این حسین است که سرش ازپشت گردن بريده شده و عمامه و ردائش به تاراج رفته است.

پدرم‏فدای کسیکه طنابهای خيمه‏اش‏بريده شده‏وخيمه‏اش فرو نشسته است. پدرم فدای آنکه كاش جانم قربانش می گشت. پدرم فدای آنکه با لب تشنه جان سپرد. پدرم فدای آنکه از محاسنش ، خون فرو ريخت …

تلخــــی انتظــــار مـــی كُشَـــدَم           مرکــب بی سوار می كُشَدَم

داغ‏حســـــرت‏به سينـــه‏ام گلکرد           تنگی شـــــام تار می كشدم

غوطـــــــه ور ميـــــان خون گلـــو           کودکی شیر خوار می كشدم

در شب دردنــــــــــاک عاشـــــورا           اشک بی اختيـــار می كشدم

بر گلــــوی گـــل رهایـــــی هــــا           خنجـــــــــر نابكــار می كشدم

در بر غنچـــــــه های تشنـــه گل           ساقی شرمســار می كشدم

به اسيری به سوی شام و ستم           ماه محمل ســـوار می كشدم